Rozmaitości

Dieta w Święta Tak czy nie? Kilka prostych zasad i sztuczka z talerzem, ze zjeśc mniej

Czy ma sens pilnowanie diety w okresie świątecznym?

Początek grudnia to w całych Niemczech sezon Weinachtsmarkt, które rozpoczynają się pod koniec listopada. W Hamburgu jest ich kilkadziesiąt. Największy pod ratuszem. Duża część jest takich jak ten na zdjęciu. Wzdłuż ulicy czy na jakimś placu postawionych kilkanaście, dwadzieścia, trzydzieści budek z jedzeniem, a przede wszystkim piciem. Nie ma nawet niekiedy bardzo ważnego elementu, jakim jest karuzela. 

Przez ostatnie tygodnie, kiedy tylko wyjechali goście i zrobiłem generalne porządki, włącznie czy na czele z umyciem wyciągu (okapu) czyli tym, czego nikt nie lubi robić, pracowałem nad zbiorem przepisów, moją interpretacją kuchni wigilijnej, głównie polskiej
Pro TiP: właśnie na tym polega problem, że skoro nikt nie chce i nie lubi myć okapu i nikt go nie myje więc jak ktoś go w końcu myje (w knajpach jest to nieraz po wizycie Sanepidu) to roboty na godziny i gruba warstwa tłuszczu z kurzem.

Jaką jest pierwszy od kilku dni obiad! I to w postaci ulubionego dania.
W gastro cały czas masz do czynienia z jedzeniem, jesteś przebodźcowany jedzeniem, przez co bardzo często nie tylko nie masz czasu, ale też nie jesteś głodny pracując w kuchni.
No, u mnie jeszcze dochodzi do pięknego zjawiska synergii tego z zaburzeniami odżywiania związanymi z depresją.

Na kolacje serwuję regularnie zupę (nie wiem, czy to jakaś niemiecka czy tylko ośrodkowa specyfika, że zupy jada się na kolację), która ku mojemu zaskoczeniu zyskała ogromny aplauz u gości. Zwyczajny krupnik. No, nie do końca całkiem zwyczajny. W końcu kuchnia polska zupami stoi, żadna kuchnia na świecie nie ma takiej rozmaitości znakomitych zup jak kuchnia polska. A krupnik to kawał historii nie tylko polskiej kuchni, ale i polskiej historii ludowej.

Ostatnia, 10-dniowa impreza, gdyby nie zaburzenia odżywiania to byłoby nawet lepiej niż się spodziewałem przy takim wysiłku. Chociaż trochę sie czułem się jak na kacu. Efekt odwodnienia, przemęczenia, niedospania i deficytu kalorycznego, tak skromnie licząc, na poziomie półtora tysiąca kalorii i więcej dziennie.
Zaburzenia odżywiania powinny być uznawane w gastronomii za chorobę zawodową.

Z wagą 80 kilo przy wzroście metr 175 i wieku 56 lat wyglądam całkiem nieźle. A na pewno nie wyglądam jak typowa ofiara zaburzeń odżywiania. Albo raczej jak wyobrażenie typowej osoby z zaburzeniami odżywiania.

Jeśli zdarzy się wam w Hamburgu trafić w okolice Schantzenpark, rzut kamieniem od wegańskiego zagłębia na Schanztenstraße i tuż zaraz obok słynnego St. Pauli, jest duża szansa, ze młody czarnoskóry chłopak będzie do was kiwał w charakterystyczny sposób głową, ewentualnie zapyta: chcesz coś? Nie będzie chodziło o wpierdol bynajmniej.

Weekend otwarcia Olimpiady spędziłem w pracy. Podobnie jak mnóstwo ludzi w mojej branży i jak tysiące roboli obsługujących sportowców i gości, zapewniających serwis i paliwo dla łodzi na Sekwanie i sprzątających po turystach, sportowcach, celebrytach i politykach.

Jak wyglądałby świat, w którym, w którym każdy miałby dostępne zdrowe jedzenie? I kto by za to płacił?
Badania przeprowadzone w hrabstwie Alameda w Kalifornii pokazuje kawałek takiego świata i że darmowe obiady są ważną i potrzebną inwestycją społeczną.