Według strony mają 4000 różnych artykułów, głownie spożywczych. Głownie z arabskich.

Będąc tam miałem wrażenie, patrząc po klienteli, że to jeden z głównych sklepów dla imigrantów z krajów arabskich. 

Zwłaszcza tych bardziej ortodoksyjnych. I nie ma się co dziwić wybór znakomity

na zdjęciu kilkanaście rodzajów tahiny. Obok był gotowy taratour sos sezamowy do falafela.

Przyczynia sie do tego pewnie tez, że sklep należy do Centrumsgemeinde i finansuje działalność położonego tuż obok Meczetu Centralnego należącego do oficjanej muzułmańskiej organizacji religijnej mającej umowę z rządem Wolnego I Hanzeatyckiego Miasta Hamburga… Radykałowie byli kawałek dalej.

Sklep jest dziesięć minut spaceru przez Steindamm. Przez St George więc różne rzeczy można zobaczyć po drodze. 

Na przykład gliniarza przeganiającego qrwy z okolicy sex kina

https://maps.app.goo.gl/DzuXs1QRPimKkkkS7

Notabene to w St. George w 2024 roku odbyły sie kilkakrotnie manifestacje radykałów. W ilości około 1000 osób domagali sie wprowadzenia kalifatu w Niemczech. Ale po kilku demonstracjach jakoś ucichli. Chuj wie czemu.

Obstawiam ze turecka mafia kontrolująca St. George uświadomiła im że mogą sobie być radykałami, ale w domu, bo przeszkadzają w interesach. Tylko tak z dupy spekuluję.

Generalnie St. George należy do najniebezpieczniejszych miejsc w Hamburgu. Raz że narkotyki a dwa, że to imprezowa dzielnica i najlepszych sposobem na bycie bezpiecznym to bycie trzeźwym. I nie wyglądanie jak turysta-frajer do zrobienia. Wiem że jedno i drugie jest trudne.

Z Linden Bazaru macie 10 minut na piechotę na Berliner Tor gdzie jest Asia24 Supermarkt.

Wbrew nazwie nie nie jest otwarty całą dobę, ale jest zajebisty. na ten moment mój ulubiony sklep. Kilka jeśli nie kilkanaście rodzajów tofu, tani tempeh

https://maps.app.goo.gl/LPWkXGMxa72fpsnr8

Na St. George jest też mnóstwo knajp arabskich, tureckich, afrykańskich, indyjskich. Ostatnio odwiedziłem Saray Köz, naprzeciwko miejsca, gdzie pan Policjant odganiał Panie Qrwy.

Warci są osobnej recenzji wiec tylko link do mapy google

jak będzie na St. George zdecydowanie jedno z miejsc godnych polecenia

https://maps.app.goo.gl/1twYzdwyohb6zbq36

U nas w gastro najlepszą motywacją do dobrej pracy jest dobry napiwek. jeżeli podoba ci się, to co piszę zostaw mi napiwek

Moje media społecznościowe

Oczywiście zawsze coś zostaje i mój jadłospis przez parę dni po wydarzenia buduję w dużym stopniu z tego, co zostanie i na co znajdę pomysł.

I z takiej strony przyszła inspiracja na placuszki na śniadanie na pierwszy dzień pierwszego w tym roku urlopu. Została mi moja baza warzywna do zupy i czerwona fasola z puszki, z której użyłem aquafabę na majonez.

Do tego przypomniałem sobie o puszce z mąką łubinową, wśród moich produktów do przetestowania.

Od kiedy odkryłem w Niemczech jogurt łubinowy i zainteresowałem się trochę łubinem fascynuje mnie coraz bardziej.

SKŁADNIKI:

100 g maki łubinowej

100 g maki cieciorkowej

100 g warzyw korzeniowych startych na grubych oczkach na tarce (patrz Uwagi)

pół łyżeczki czarnej soli

300-350 ml mleka sojowego

100 g czerwonej fasoli Kidney

100 g. odciśniętego granulatu sojowego patrz (patrz Uwagi)

sos

100 g tofu

20 g mleka kokosowego

20 g jogurtu sojowego

sok z cytryny

sól suszony koperek (świeży też oczywiście pasuje)

mielony czosnek (patrz Uwagi)

szczypta czarnego pieprzu

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Maki mieszamy z czarną solą, dodajemy mleko sojowe i mieszamy na jednolite ciasto o gęstości trochę większej niż ciasto naleśnikowe.

Fasolę rozgniatamy widelcem, możliwie na małe kawałki, dodajemy do ciasta, dodajemy warzywa i dokładnie mieszamy.

Na patelni rozgrzewamy małą ilość oleju i nakładamy placki łyżką i po nałożeniu każdy placek lekko dociskamy, żeby był cieńszy.

Kiedy po chwili, spodnia część się zetnie przykrywamy i dalej smażymy obu stron, pod przykryciem, na niezbyt dużym ogniu, tak żeby placki doszły też w środku.

sos

Tofu blendujemy z jogurtem i sokiem z cytryny, doprawiamy solą i koperkiem. Sos powinien być na tyle gęsty, żeby po nałożeniu na placki nie rozlewał się za bardzo. Ma być kwaśny i lekko słony

WARIANTY:

Wariantów jest legion. Począwszy od kombinacji mąki łubinowej i cieciorkowej w różnych proporcjach czy użycie tylko jednej, czy wzbogacenie mieszanki np. o mąkę z konopi (pozostając w temacie wysokiej zawartości białka).

Również użyte warzywa mogą być różne. Można np. użyć startej cukinii. Wtedy trzeba dodać więcej mąki, bo wodnista cukinia nam rozrzedzi ciasto.

Można zrobić rosti, czyli placki ziemniaczane z grubo tartych ziemniaków z mąką, cieciorkową/łubinową.

Podobnie fasolę Kidnej i sojowinę można zastąpić np. tempehem, tofu czy innymi produktami białkowymi.

UWAGI:

Jak pisałem wyżej to danie zainspirowane było tym, co akurat było dostępne i do zużycia, w połączeniu z podejściem preferującym dania wysokobiałkowe.

Użyłem specyficznej odmiany TSP, większej sporo niż granulat, ale dużo mniejszej niż wszelkie kostki czy kawałki sojowe, Jeżeli takiej formy nie masz to użyj granulatu albo kotletów czy kawałków pokrojonych w drobną kostkę.

Użyłem warzyw jakie pozostały mi z mojej bazy do zupy w składzie: 2 części marchewki, 1 część selera i 1 część pasternaku. Pasternaku, tutaj dość popularnego, używam zamiast pietruszki, która moim zdaniem obecnie straciła swój dawny słodki smak, który zdecydowanie bardziej obecnie czuć w pasternaku.

Można użyć świeżego czosnku, wtedy sos będzie ostrzejszy. Również w zapachu z ust

SERWIS:

Podajemy z osami, dipami, warzywami świeżymi, kiszonymi i marynowanymi. Zależnie od tego, co mamy, na co jest sezon. Ja dodałem pomidory mniej więcej według tego przepisu https://rudekitchen.pl/salsa-krajanka-pomidorowa, tyle ze z biała cebula i bez kolendry i z sokiem cytrynowym. Bo to akurat miałem. I sałata, której mi zostało trochę po imprezie.

WARTOŚCI ODŻYWCZE:

(dane orientacyjne)

100 g masy na placki ma 12 g białka i tylko 134 kalorie

do porcji jak na zdjęciu: pięć placków po 50 g użyłem 20 g (2 łyżki) oleju co daje nam w sumie 514 kcal i 30 g białka

Do tego sos 70 g i mamy około 580 kcal i 35 g białka.

Łubin został udomowiony ponad cztery tysiące lat temu w basenie Morza Śródziemnego i niezależnie, półtora tysiąca lat później, w Ameryce Południowej. Przy czym południowo-amerykańska linia uprawy łubinu praktycznie zanikła pod hiszpańską okupacją.

W Europie łubin był uprawiany od starożytności również jako nawóz i pasza dla zwierząt. Po części dlatego, że była to roślina mało wymagająca a niekoniecznie smaczna i bezpieczna dla ludzi. W starych odmianach łubinu zawarte były alkaloidy, powodujące gorzki smak i w wypadku niedokładnego wypłukania zagrażające zatruciem.

Na przełomie lat 20/30 XX wieku w Rosji i Niemczech wyhodowano odmiany nisko alkaloidowe nazwane słodkim łubinem i te są obecnie powszechnie uprawiane zarówno na pasze, jak i na pożywienie dla ludzi.

I ten łubin to jest właściwie super fot. Ma 36 g białka. Co jest zawartością? Naj rekordową, nie tylko jeśli chodzi o produkty roślinne. Jest to też jedyny obok ziarna konopi produkt roślinny zawierający wszystkie niezbędne aminokwasy egzogenne, czyli wszystkie te białka, które musimy dostarczać organizmowi z pożywieniem, bo nasz organizm ich nie jest w stanie sam wytworzyć.

Do tego ma sporo błonnika i bardzo niski indeks glikemiczny. Jedno i drugie przekłada się w uproszczeniu na mniejszą masę ciała i ogólnie lesze zdrowie i długość życia.

W Niemczech kilka firm korzysta z łubinu jako bazy do wegańskich alternatyw jogurtu, mięsa, serków kremowych czy do produkcji tempehu. Do mnie właśnie jedzie paczka ziaren łubinu i przed końcem urlopu, tym bardziej że pogoda się zapowiada Tippischenorddeustches, coś z niej planuję stworzyć.

Podobał ci się ten artykuł? Chcesz więcej podobnych? Wesprzyj mojego bloga

Moje media społecznościowe

Istotny jest też tłuszcz, będący nośnikiem smaku i proces karmelizacji cukry i reakcje Mailarda. I wbrew temu skomplikowanemu wst epowi jest to całkiem proste w przygotowaniu
U mnie tofu migdałowe z Rossmana ale mozęcie użyc jakiegokolwiek innego tofu czy klasycznego czy smakowego

SKŁADNIKI:
1 puszka krojonych pomidorów
1 puszka fasoli Kidney
! kostka (200 g) tofu
1 cebula (ok. 100 g )
Pasta miso 50 g
Olej słonecznikowy 40 g (4 łyżki)
Natka pietruszki świeża 3 łyżki ok 30 g
Cukier 20 g dwie łyzki
Sok z cytryny 5-10-g

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:
Tofu i cebule kroimy w kostkę.
Na patelni rozgrzewamy olej i smażymy cebulę na jasno-złoto-brązowy
Dodajemy pokrojone tofu i smażymy jeszcze kilka minut mieszając.
Dodajemy fasolę
Mieszamy pastę miso z cukrem, sokiem z cytryny i jedna dwiema łyżkami pomidorów. Dodajemy na patelnie i dokładnie mieszamy. Smażymy kilka minut tak, źeby cały płyn odparował
Dodajemy pomidory , mieszamy i dusimy kilka minut. Dodajemy posiekaną natkę. Mieszamy i odstawiamy z ognia

WARIANTY:
To danie jest typowym daniem na-winie czyli co się nawinie to do garnka. Wiec oczywiście można użyć różnych rodzajów tofu, tempeh, seitan czy TSP. Czerwona fasola jest też kwestia mojego upodobania. Nic nie stoi na przeszkodzie by użyć innej fasoli czy cieciorki.
Pomidory krojone w puszce to jedno z moich must have w kuchni ale oczywiście świeże pomidory (tyle ze wydłuża to czas przygotowania dania) czy passata są ok
Miso było akurat tym co miałem otwarte. Patrz uwagi

UWAGI:
Miso jest tu dodatkiem umami, zamiast niego możesz użyć np. sosu sojowego, marmite, sosu worcestershire, mieszanki tych produktów.
Podobnie pomidory jeszcze wzmacniają smak umami.
Smażona cebula jest też doskonałym wzmacniaczem smaku.
Dodatek cukru powoduje, że dochodzi do reakcji Maillarda. Procesów zachodzących w wysokiej temperaturze między białkami a węglowodami, którym zawdzięczamy pachnące, chrupiące skórki na chlebie czy pieczeni. Zamiast cukru można użyć np. kremu balsamicznego (wtedy nie potrzeba już soku z cytryny).
Tofu i fasola to oczywiście źródła białka.
Białko, umami, reakcje Maillarda to przepis na proste danie pełne smaku.

SERWIS:
Pasuje zarówno do makaronu jak i pieczywa, dość uniwersalne danea obiadowe.

WARTOŚCI ODŻYWCZE:
100 g ma około 200 kcal i 5 g białka

Białko jest bardzo ważnym i potrzebnym w każdym posiłku składnikiem. Wiele osób popełnia błąd przy zmianie diety na wege czy fleksi, że wyrzucają z przepisu mięso, nie zastępując go innym źródłem białka. A białko jest tym składnikiem który odpowiada najbardziej za uczucie sytości czyli jedząc białka zjemy mniej niż posiłek z węglowodanów i tłuszczy.
Więc faktycznie coś jest z tym “bez mięsa…” a właściwie “bez białka” to ja się nie najem
O umami przy okazji innego przepisu. To duzy temat

współpraca:
https://tr.ee/2uOT1QDVXQ
Zafunduj mi kawę
https://gogetfunding.com/rude-kitchen/
donacja 4 lub więcej euro ebooki Vegilia i Vegantyn,j z przepisami z Wigilię i Walentynki

SKŁADNIKI:
1 puszka czerwonej fasoli (lub taka sama ilosc fasoli gotowanej)
1 por, biała część ok. 60g
1 jabłko ok 100g netto
100 g tofu
50 majonezu liknk
50 g jogurtu łubinowego lub innego
sok z cytryny

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:
Fasole z puszki odsączamy. Odciek zostawiamy, możemy użyć go do produkcji majonezu z tego przepisu
Por kroimy wzdłuż i potem na półplasterki
Jabłko obieramy i ścieramy na tarce na grubych oczkach
Tofu ścieramy na tarce.
Mieszamy wszystkie składniki, dodajemy majonez, jogurt. Dokładnie mieszamy, doprawiamy czarną solą i sokiem z cytryny
Odstawiamy do lodówki na min. pól godziny

WARIANTY:
Jak każda prawie sałatka i ta jest robiona na zasadzie przejrzenia co mam i co trzeba już zużyć. I posiada mnogość ogromną wariantów.
Dobrze się w niej sprawdzą rodzynki, szuona żurawina czy suszona porzeczka.

UWAGI:
Użyłem tofu naturalnego, ale bardzo dobrze będzie tu również pasować tofu wędzone

SERWIS:
Podajemy z pieczywem, grzankami.
Możemy też do samej sałatki doda ryż, wówczas podajemy już bez pieczywa. Sałatka sprawdzi się też na talerzu czegoś mezze czy przystawek

Jak skomponować punkową sałatkę, z resztek i tego na czym nam zbywa czyli 8 reguł komponowania sałatek jak 8 ramion gwiazdy chaosu

1, Różnorodność składników.
Duża część uroku sałatek polega na tym, że są to potrawy zawierające różne smaki, tekstury i kolory. Powiedzenie, że im więcej różnych składników tym lepiej byłoby przesadą. Ale niewielką

2. Tekstura.
Dobrze jeśli sałatka zawiera jakiś chrupki składnik Tak jesteśmy ewolucyjnie uwarunkowani, że chrupiące lepiej nam smakuje a samo chrupanie pobudza ośrodek przyjemności w mózgu. Tu takim składnikiem jest por.

3. Zrownoważenie smaków.
Słodki, kwaśny, ostry, słony. Dobrze jest dać jakiś słodki składnik (tu jest to jabłko), kwaśny to oczywiście sok z cytryny (ale doskonałym i częstym składnikiem jest musztarda), ostrości dodaje por.
Oczywiście można zmieniać składniki dla poszczególnych smaków.
Słodyczy mogą dać np. rodzynki, suszona żurawina, ananas. Ostrości może dodać cebula, chili (jak ktoś lubi naprawdę ostro) czy musztarda. Która też dodaje smaku kwaśnego ale również cytryna, limonka a nawet dobry smakowy ocet.

4. Tłuszcz. No nie da się bez.
Ja stosuję zazwyczaj majonez pół na pól z jogurtem, żeby zmniejszyć kaloryczność, ale całkiem bez się nie da.
Jak mawiają starzy szefowie kuchni “tłuszcz to nośnik smaku”. Oczywiście nie musi być to majonez. Możemy zrobić prosty sos do majonezu z olejem, sokiem z cytryny, ewentualnie musztardą i cukrem lub innym słodziwem. Bardzo lubię używać syropu klonowego który dodaje swoją nutą smakową oprócz słodyczy.

5. Potrzebujemy składnika białkowego
Tutaj są to fasola i tofu. Możemy użyć tempehu, cieciorki czy innych strączków. Bardzo dobry jest zielony groszek (jeden z podstawowych składników królowej sałatek, polskiej sałatki jarzynowej, nieco podobnej do rosyjskie sałatki Olivier, i nią inspirowanej ale lepiej nie mówcie tego Polakom. Mogą nerwowa zareagować na sugerowanie koneksji z Rosją)

6. Sezonowanie.
Słowo oczywiście słowo “sezonowanie” jest użyte na wyrost ale to istotna kwestia.
Klasyczne sałatki majonezowe i inne, z reguły po przygotowaniu trzeba odstawić do lodówki aby się “smaki przegryzły”, nawet na kilkanaście godzin.
Ale uwaga. Są też sałatki jakie podajemy zaraz po przygotowaniu, nie są one raczej łączone z majonezem a polewane olejem czy jakimś sosem sałatkowym np. z oleju, soku z cytryny i przypraw.

7. Dokładne wymieszanie.
Niby banał ale fundamentalny, Wszystkie składniki sałatki trzeba dokładnie wymieszać.

8. Węglowodany.
W klasycznej polskiej sałatce jarzynowej podstawą są warzywa korzeniowe-marchew, seler, pietruszka, ziemniaki. Możemy zastosować warzywa korzeniowe, ryz, makaron a nawet chleb. W jednej z najwspanialszych sałatek świata libańskiej tabbouleh używa się kaszy bulgur.

Oczywiście te 8 reguł to nie jest tablica świętych przykazań, można i nawet należy je przekraczać. W tabbouleh nie ma składnika białkowego, w mojej sałatce nie ma węglowodanowego.
Kuchnia to nie apteka to scena gdzie chef komponuje swoją smakową muzykę, nieraz improwizując, łącząc różne style i smaki a przepis traktując jak punkt wyjścia, partyturę do własnej interpretacji. This is PUNK! Kulinarne kolaże. Podrzyj, wyrzuć, użyj jeszcze raz, użyj tego co masz pod ręką.
Kwestionuj wszystko a najbardziej samego siebie i to co robisz w kuchni. Szukaj zawsze czegoś nowego. I dobrze się tym baw..

Stay Rude! Rude Kitchen!

Podobał ci się ten przepis? Chcesz więcej podobnych? Wesprzyj mojego bloga

Moje media społecznościowe

Właściwie to nie lubię gotować dla siebie. O ile nie mam jakiegoś nowego pomysłu, na jakiś nowy przepis, nowy smak, które chcę wypróbować, to gotowanie dla siebie samego to dla mnie częściej przykry obowiązek niż przyjemność. Plus po tygodniowej imprezie na której gotuję dla np. 15 osób to bardzo się nie chce gotować. Dlatego też jeżdżę zazwyczaj po takiej imprezie do Hamburga, żebyy zjeść coś co ktoś inny ugotował. Ostatnio byłem w Kkokki Loves Vega, możecie zobaczyć te wyprawy na insta

I dlatego też sięgam po rozmaitego rodzaju “gotowce”. Gotowe dania, produkty wysoko przetworzone, itp. itd., nie mają zbyt dobrej opinii. I to już nie do końca jest prawdą, coraz więcej takich produktów ma dobre, krótkie składy, warto na to zwracać uwagę przy zakupie.

I traktować taki gotowy produkt, gotowe danie jako jeden element, który ubogacimy na talerzu mnóstwem warzyw i co tam mamy na podorędziu.

Ostatnio upodobałem sobie warzywne tortelinni, paczka jest tak na dwa razy. Gotują sie 12 minut, to akurat tyle, by w tym czasie przygotować pozostałe składniki śniadania.

Co więc możemy dodać.

Białko. Tortellini warzywne to oczywiście węglowodany, to błonnik (super) ale zdecydowanie potrzeba białka. Niezastąpiony, powszechnie już dostępny w Europie produkt azjatycki jakim jest tofu. U mnie akurat tutaj było tofu wędzone.

Tofu poszło na patelnię na rozgrzany olej migdałowy. Akurat taki mam otwarty, ale oczywiście oliwa z oliwek czy olej rzepakowy są jak najbardziej ok. Ale też arachidowy, migdałowy czy sezamowy mają genialny aromat, który nam każde danie podkręci.

Na sam koniec smażenia dodałem posiekaną natkę pietruszki i sok z limonki. Wzbogaca smak i przy okazji dostarcza żelaza.

Oczywiście może być tempeh, seitan, gotowane i obsmażone strączki. Smażenie nie jest zbyt zdrowe ale smażac rośliny smażymy je krócej niż mięso i przy użyciu nienasyconych kwasów tłuszczowych. A smażenie podbija smak. Kuchnia ma być przede wszystkim SMACZNA, przy tym zdrowa i zrównoważona. Nie ma sensu żadne superzdowe i ekologiczne danie, jeżeli nie jest smaczne.

Do tego idą warzywa. Świeże, kiszone, marynowane, co tam mamy. U mnie to był pomidor, kiszony ogórek, oczywiście marynowane jalapeno.

Sos jogurtowy. U mnie to ulubiony przeze mnie jogurt łubinowy z musztarda figową (rewelacja, mocno słodka, kupiona bodajże w markecie Edeca), ale jak najbardziej jakakolwiek inna słodka musztarda, ewentualnie ocet jabłkowy lub inny smakowy, odrobina soli.

U mnie poszedł też na talerz, zrobiony ostatnio do vege kebabu, jogurtowy humus z czosnkiem niedźwiedzim.

Warto dodać tez np. kiełki. Kiełkownica to tani i zajmujący mało miejsca sprzęt kuchenny, który może wzbogacić nasze posiłki i poprawić zdrowie. Czy zabrzmiałem jak akwizytor kiełkownic? Albo gość z telezakupów?

Ale chodzi o to by na talerzu było dużo kolorów, smaków, tekstur. Ewolucyjnie tak jesteśmy ukształtowani ze jeżeli dostajemy w jednym daniu różne kolory, smaki, tekstury to nam ono bardziej smakuje. Warto o tym pamiętać komponując swoje posiłki, nie tylko takie na bazie gotowców.

Dobrym i uniwersalnym dodatkiem, bogatym w wartości odżywcze (ale też i kalorie, więc nie przesadzajmy) są wszelkiego rodzaju pestki, ziarna, orzechy, wyprażone, duszone, gotowane, smażone. Nerkowce, orzechy włoskie, orzeszki ziemne, pestki dyni, pestki słonecznika, ziarno konopi (fenomenalne źródło białka). Możemy wyprażyć większą ilość mieszanki ziaren i dodawać ją już na talerzu albo dorzucać do np. smażonego tofu na patelni.

I w taki sposób w piętnaście (no dwadzieścia, zależy jak się szybko woda na tortellini zagotuje) minut mamy pełnowartościowy i smaczny posiłek.

Oczywiście chodzi o fasolkę po bretońsku, ktorej genza nie jest do końca jasna. Danie było znane w polskiej kuchni w XIX wieku co faktycznie wskazywałoby na Francję jako kraj pochodzenia, z którego potrawa przywędrowała do Polski, w okresie wojen napoleońskich. Tym bardziej, że w kuchni francuskiej jest danie nazywane “fasolka po bretońsku” a dokładnie “Cocos de Paimpol à la Bretonne”. Jest to fasola Cocos de Paimpol (kokosy z Paimpol, Francuzi to potrafią zwykłą fasolę nazwać tak, że urywa) podobna do polskiego “jasia” gotowana z pomidorami. Ale… prawdopodobnie to danie było z kolei zainspirowane brytyjską “baked beans”. Która z kolei wywodzi się.. z kuchni rdzennych amerykanów m.in. znanych z literatury młodzieżowej i westernów Irokezów. I tu czuje silny związek z tym daniem, we wczesnej młodości sam nosiłem szerokiego “irokeza”.

Ale… wcale może nie. Niektórzy wywodzą “baked beans” od rdzennie francuskiego, średniowiecznego cassoulet, które jak wiele dań “zbiedniało” i z gulaszu z dużą iloscia mięsa stało się potrawą, gdzie mięso pełni co najwyżej role przyprawy. Ale..również Anglia miła swoje rdzenne danie mogące być pierwowzorem polskiej “bretonki” jakim było “fasola i bekon”. Ciekawe, że w historycznym angielskim daniu ważnym składnikiem jest musztarda.

I to pokazuje nam jak możemy potraktować przepis na polską fasoladę. I wykorzystać to co mamy. I to nawet nie musi być fasola “Jaś”

SKŁADNIKI:

Tofu 200g (1 kostka)

Cebula 100g (2 średnie)

oliwa 40 g

gotowana fasola 350 g

pomidory w puszcze 1 puszka

woda/bulion 250g

koncentrat pomidorowy 50g

sos sojowy 20g

ocet 10 g (1 łyżka)

cukier 5 g (1 łyżeczka)

wędzona papryka

kumin

świeże chili (opcjonalne)

natka pietruszki lub inna zielenina

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Minusem fasoli jest czas. Najpierw trzeba fasolę przez kilka, osiem godzin moczyć a potem gotować co też trwa. Pamiętajcie aby po namoczeniu fasolę odcedzić i przepłukać.

Jeżeli mówimy o gotowaniu fasoli to dwie rzeczy o których warto wspomnieć. Pierwsza: najlepiej nie przykrywać, dopiero gdy się zagotuje po zmniejszeniu ognia. Jeżeli przykrywacie fasolę, to uważajcie, gotujcie najlepiej w dużym garnku, tak żeby tam było dużo miejsca na pójście do góry.

Fasola podczas gotowania bardzo bardzo kipi. Szumy z fasoli trzeba zabrać i wyrzucić, szumy zawierają substancje antyodżywcze.

Druga rzecz, przez którą fasola nam się będzie jeszcze bardziej pienić podczas gotowania ale która też usuwa czynniki antyodżywcze (cały proces moczenia i odlania wody zbierania szumu to również usuwanie czynników antyodżywczych) to dodanie sody oczyszczonej. Nie solimy, tylko dajemy sodę oczyszczonej, wtedy fasola się dużo prędzej ugotuje. Podobnie jak to się robi z cieciorką.

Ugotowaną fasolę odcedzamy i odstawiamy.

I bierzemy to co mamy. To jedno z dań “na winie”-co się nawinie to do gara).

Tofu kroimy w kostkę, u mnie dość dużą ale jak kto lubi.

Cebulę kroimy w kostkę.

Siekamy natkę

Na patelni rozgrzewamy mocno oliwę i wrzucamy cebule i czosnek. Smażymy mieszając, aż będą ładnie lekko zbrązowione. Dodajemy przyprawy i sol, i smażymy cały czas mieszając jeszcze dwie trzy minuty. Dodajemy sos sojowy, cukier i ocet. Redukujemy i smażymy chwilę.

Dodajemy pomidory z puszki i koncentrat, zagotowujemy na małym ogniu i dodajemy fasolę, natkę i wodę/bulion. Doprowadzamy do wrzenia i odstawiamy z ognia

WARIANTY:

Zamiast tofu można użyć innego rodzaju weganiny, czy to cos z nowych nie-mies czy tradycyjnych takich jak tempeh czy moja ukochana sojowiną.

Podobnie jest z ilością. Może to być fasola z tofu albo tofu z fasolą.

Cebulka dodana do dania podbija smak, możemy go wzbogacić tez dodatkiem czosnku, świeżego lub mielonego. Możemy też użyć warzyw korzeniowych, też pokrojonych w kostkę i wstępnie przesmażonych, co wydobędzie z nich smak i słodycz. Takie danie zresztą, fasola z pomidorami i warzywami korzeniowymi było jedną z moich pierwszych receptur, kilkadziesiąt lat temu. Stworzona z biedy i nazwane “Fasolka po Staromiejsku” od nazwy ulicy gdzie mieszkałem. Było to danie hitem pierwszego wege-baru w Katowicach, we wczesnych latach 90-tych.

Innym dobrym dodatkiem do fasoli będą grzyby, świeże lub suszone, leśny czy zwykłe pieczarki.

Kolejnym elementem do układania pozwalającym modyfikować danie są przyprawy. Pamiętajcie tylko, że kminek/kumin robi dobrze na problemy gastryczne po zjedzeniu fasoli.

Obok albo zamiast pomidorów z puszki można uzyć passaty. Osobiscie bardzo lubię (robię tak np. z chili) używać w jednym daniu wszystkich tych form pomidorów, uważam ze to pogłębia smak.

U mnie poszło do tej fasoli dużo natki ale to całkowicie kwestia tego na co macie ochotę i jak lubicie. Natka, warto pamiętać jest istotna ze względu na dużą zawartość żelaza

UWAGI:

Pamiętajcie, że tłuszcz powinien być naprawdę mocno gorący przed dodaniem smażonych składników. Dzięki temu “zamykają” się . Czyli na powierzchni tworzy się chrupiąca skórka, która nie dopuszcza tłuszczu do soczystego środka.

Jak pisałem wyżej problemem z fasolą jest czas potrzebny do wstępnej obróbki. Warto jest ugotować większą ilość i poporcjować, takie ilości jak zużyjemy na raz, i zamrozić.

Chyba, ze ktoś tak jak ja, nie ma nic przeciwko temu, żeby przez kilka dni jeść jest to samo, z jakimiś kolejnymi modyfikacjami, w kolejnych wersjach i gotuje sobie od razy, pół kilo suchej fasoli.

Jeżeli użyjecie cukru, to zdecydowanie polecam brązowy, najlepiej Dark Muscavado, który ma o wiele wiele więcej smaku niż tylko słodki. Doskonałe są też rozmaite syropy, u mnie ostatnio syrop z pigwy.

Możemy też użyć innego smakowego octu niż jabłkowy

SERWIS:

Jak tradycyjna polską fasolkę, możemy zjeść z pieczywem. Osobiście preferuję grzanki, które są też doskonałym sposobem na czerstwiejące pieczywo. Ale też ziemniaki np. pieczone by tu doskonale pasowały. Można by też np. pójść w stronę Meksyku, dać kolendrę i dużo chili i podać z ryżem, można zrobić gęstsze i dać do burrito. W kuchni jak w sexie ogranicza nas głownie nasza wyobraźnia.

Jedzenie i sex mają ze sobą bardzo wiele wspólnego. Jak żadne doświadczenie angażują wszystkie zmysły. Ewolucyjnie też jedzenie było związane z sexem. Jedzenie to też poczucie bezpieczeństwa.

Dzisiaj często jemy mechanicznie, bez przyjemności, bez doświadczenia zmysłowego. Warto się zatrzymać przy posiłku i uczynić z niego ucztę dla zmysłów, równie upajającą co noc z ukochaną osobą. Oczywiście najlepiej, jeśli ten posiłek dzielimy z ukochaną osobą.

Czego życzę Wam z mojej pustelni

U nas w gastro najlepszą motywacją do dobrej pracy jest dobry napiwek. jeżeli podoba ci się, to co piszę zostaw mi napiwek

Użyliśmy połowę zamarynowanej yuby i sojowiny,. Druga połowa została na sałatkę. Tę sałatkę.

Sałatki to znakomite oszczędne dania, które można zrobić z prawie wszystkiego, co domaga się zjedzenia lub wyrzucenia.

SKŁADNIKI:

połowa zamarynowanej weganiny z tego przepisu

50 g szczypioru z cebulką

50 g suszonej porzeczki (patrz WARIANTY)

100 groszku konserwowego

100 g pomidora

150 g majonezu

mielone glony

sok z limonki

słodziwo

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

1. Yubę kroimy na 1-2 cm kawałki, sojowinę na paski.

2. Kroimy szczypior na plasterki, pomidory w kostkę.

3. W misce mieszamy weganinę, szczypior, pomidory, groszek porzeczkę i majonez. Dodajemy mielonych glonów około 1/3 łyżeczki. Dokładnie mieszamy

4. Odstawiamy na kilka godzin. W razie potrzeby doprawiamy glonami, sokiem z limonki i jakimś słodziwem

WARIANTY:

Suszoną porzeczkę zobaczyłem dzień wcześniej w sklepie i kupiłem zamiast żurawiny. Jeżeli uda się kupić to super, jeżeli nie to użyjcie żurawiny. A może uda się kupić np. suszone wiśnie? Można tez użyć rodzynek albo jakiś świeżych, słodkich owoców.

UWAGI:

Jak każda sałatka i ta jest trochę na zasadzie przeglądu spożywczego. Na co warto zwrócić uwagę improwizując takie sałatki?

Sos. Klasykiem jest oczywiście majonez. Ale też sos majonez-jogurt, sos z octu/soku z cytrusów i dobrego oleju.

Składnik węglowodanowy. Tu jest to ryż. W klasycznej polskiej sałatce jarzynowej ziemniaki, bywa tez makaron.

Składnik białkowy. Weganina, groszek i inne strączki, tofu, tempeh. Ciekawie w sałatkach wypadają różne tofu smakowe

Dużo różnych, świeżych, kiszonych, konserwowych warzyw.

Tak skomponowana sałatka zawiera makro i mikroskładniki i pomimo zawartości majonezu nie jest bardzo kaloryczna

SERWIS:

Podajemy jako osbne kompletne danie, ewentualnie na grzance czy jako element mezze

Sałatka to polski, arcypolski klasyk. Obecny od dziesięcioleci na stołach w święta, chrzciny, urodziny. I na wszelakich domówkach.

Historycy kuchni wywodzą nasza sałatkę jarzynową od moskiewskiej sałatki Olivier, stworzonej w 1860 roku przez Luciena Oliviera, szefa kuchni ekskluzywnej restauracji Hermitaż.

No tylko że nie. Chociaż tak.

Bo sałatka Oliwier to kapary, kawior, kaczka, mięso ryb… i ta sałatka rozpowszechniała się i zmieniała gruntownie skład. Z dania wykwintnego, z drogich, ekskluzywnych, wręcz statusowych składników, stała się daniem ludowym, z dostępnych cały rok warzyw korzeniowych i majonezu, jaki małym względnie kosztem można było w domu ukręcić (co jeszcze kilkadziesiąt lat temu było całkiem powszechne). Do sałatki szło to co było dostępne, co trzeba było zjeść, żeby nie zmarnować.

To ważna umiejętność w kuchni, komponowanie kolejnych dań i posiłków tak by wykorzystać to co zostało, resztki, żeby zużyć to co ma krótszy termin. Sałatki sosy, zupy, gulasze to tego typu dania jakie można komponować “na winie”: co się nawinie to do garnka.

Wymaga to rzecz jasna, pewnego doświadczenia, obycia w gotowaniu ale jest umiejętności jaka może zaoszczędzić nam dużo czasu i pieniędzy a dać do tego wiele przyjemnych chwil przy stole. Dzsiaj o nas czas wolny rywalizuje Netflix, Facebook, transmisja zawodów sportowych. Czasami warto te nowoczesne sposoby na spędzenie popołudnia zastąpić gotowaniem rodzinnego posiłku. Gotowanie to nie jest przykra konieczność, to świetny sposób spędzania czasu, relaksu i hobby. O wile bardziej praktyczne niż birofilia, deltiologia czy rozgrywki ekstraklasy. Dobrej zabawy w kuchni.

Możesz wyrazić uznanie i zachęcić mnie do kolejnych wpisów stawiając mi wirtualna kawę

Moje media społecznościowe

Miso i kimchi to azjatyckie kiszonki odpowiadające kiszonej kapuście i żurowi/barszczowi, przednówkowym, postnym zupom polskiego chłopstwa.

SKŁADNIKI:

Bulion warzywny 1 L (patrz UWAGI)

Olej rzepakowy 30g

Pasta miso czerwona 200-300 g (patrz UWAGI)

Kalafior 300 g (1/2 niedużego)

Sok z kiszonej kapusty/kimchi 300ml

Tofu wędzone 200 g (1 kostka)

Makaron Chow Mein 125 g (pół opakowania)

Cebula szalotka 100 g (2 sztuki)

Czosnek 3 ząbki (15 g)

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Dodajemy miso i olej do bulionu, mieszamy, najlepiej rózgą do rozpuszczenia miso, na małym ogniu. Lepiej zacząć od 200 g miso i ewentualnie dodawać więcej.

Szalotkę kroimy w piórka i dodajemy do bulionu.

Kroimy tofu w paski. Akurat miałem wędzone, wiec dałem wędzone.

Czosnek rozgniatamy lub drobno siekamy i odstawiamy na kilka minut. To jest bardzo ważne, żeby czosnek zamanifestował swoje zdolności bakteriobójcze.

Kalafior dzielimy na dość małe różyczki.

Dodajemy do bulionu kalafior, tofu i chili, świeże lub suszone.

Gotujemy na małym ogniu, aż kalafior będzie al dente/lekko półtwardo Wkładamy makaron i odstawiamy zupę z ognia na pięc minut.

Podlewamy na koniec sokiem z kiszonej kapusty/kimchi. U mnie było pół na pół. Ważne, żeby to była dobrej jakości kapusta z żywymi kulturami bakterii.

Jeżeli potrzeba to po drodze dolewamy wody lub dodajemy pasty miso. Lepiej zacząć od mniejszej ilości pasty i 150-200 i ewentualnie dodawać. Lub w druga stronę, jeżeli zupa jest za mocna, lub robi się za gęsta po tym jak makarony wchłonie wodę. U mnie poszło do garnka jeszcze pół litra wody

WARIANTY:

Ta zupa powstawała właściwie z tego co miałem akurat pod ręką i w lodówce. Miałem np. tylko wędzone tofu, równie dobrze może być klasyczne czy jakieś inne. Można tofu przed dodaniem do zupy obsmażyć, zwłaszcza klasyczne. Można użyć np. tempehu, yuby.

Opcjonalną sprawą jest np. dodanie chili, świeżej kolendry. Zamiast kalafiora można również użyć innego warzywa.

Doskonale się do takiej zupy sprawdzają kiełki. Wrzucone chwile przed zdjęciem zupy z ognia, tak, aby się zbytnio nie rozgotowały, lub dodawane przy serwowaniu.

Oczywiście możemy użyć innego rodzaju makaronu w azjatyckim stylu, lub w ogóle nie używać makronu.

Sok z kiszonej kapusty/kimchi dodany na konie to też coś, co akurat miałem w dużej ilości, z kilku 2,5 litrowych słoików kimchi i kiszonej kapusty. Można użyć np. soku z limonki i pomarańczy. Można też dodać do zupy kiszoną kapustę/kimchi.

UWAGI:

W przepisie użyłem bulionu mojej produkcji, 100% roślinnego, gotowanego kilka godzin. Jest bardzo intensywny i żeby go zdominować potrzeba dużo pasty miso. Zapewne przy większości bulionów wystarczy mniej pasty.

Istotne jest też aby nie rozgotowywać warzyw. Chodzi o to by składniki były al dente, zachowując swoje smaki i tekstury.

SERWIS:

Podajemy w stylu azjatyckim z pałeczkami lub po europejsku, zależy od tego jak umiemy/lubimy jeść. Przy podaniu można zupę posypać świeżą kolendrą i miętą, skropić sokiem z cytrusów

WARTOŚCI ODŻYWCZE

porcja zupy 500 ml to 320 kalorii,

14,5 g białka

Post jest chyba jednym z podstawowych obrzędów większości religii świata.

W naszym kręgu kulturowym rytm roku świętego wyznacza chrześcijaństwo, ze szczególnym naciskiem na rzymski-katolicyzm (z jego lokalnymi naleciałościami), ewentualnie, jak w Niemczech, protestantyzm.

W Wielki Piątek kończy się czterdziestodniowy okres wielkiego postu, najdłuższy rytuał chrześcijaństwa, trwające 40 dni przygotowanie na Triduum Paschalne. To upamiętnienie 40 dni spędzonych przez Jezusa na pustyni. Nie jest to niczym szczególny. Samotne wielodniowe odosobnienia, modlitewne i medytacyjne zna wiele religii.

Wielki Piątek i Środa Popielcowa to dwa najważniejsze w tradycji rzymskiej dni postne. Obowiązywał dawniej w te dni “post ścisły”, chociaż jest to termin nieścisły.

Termin ten funkcjonował w starym kodeksie prawa kanonicznego z 1917 roku. Obecny kodeks, wprowadzony w 1983 roku nie zawiera takiego określenia a na miejsce dawnych “postu ilościowego” (ograniczenia ilości spożywanego pożywienia) i “postu jakościowego” (powstrzymanie się od jedzenia mięsa) wprowadza określenia “post” (na dawny post ilościowy) i “wstrzemięźliwość” (na powstrzymanie się od jedzenia mięsa). W Wielki Piątek więc formalnie obowiązują post i wstrzemięźliwość oznaczające razem to samo co dawny “post ścisły”.

Ale istotą postu nie jest i nigdy nie było odchudzanie ani zdrowa dieta. Ani nawet wyrzeczenie się mięsa. Istotą jest zawsze “post duchowy”. Dlatego też wykluczano z diety postnej to, co rozgrzewa, rozbudza umysł i żądze zmysłowe jak mięso. Ale chodzi o rozróżnienie na pobudzające (rozgrzewające) i uspokajające (ochładzające) pokarmy, co jest podziałem wziętym z dietetyki Hipokratesa.

Możesz wyrazić uznanie i zachęcić mnie do kolejnych wpisów stawiając mi wirtualna kawę

Moje media społecznościowe

Tu wersja trochę typu “polskie taco” a na pewno “marksizm kulinarny” na pełnej, bo połączenie elementów z trzech kuchni polskiej, meksykańskiej i libańskiej. Efekt jak sądzę znakomity

SKŁADNIKI:

podpłomyki:

250 g mąki pszennej

1/2 szklanki (125 ml) zimnej wody

sól

farsz

1 stek sojowy (patrz WARIANTY)

20 g yuby (opcjonalnie)

1 plaster ananasa

marynowane jalapeno

garść świeżej kolendry

2-3 listki mięty

1 pomidor

1-2 łyżki szczypiorku

marynata

30 g (3 łyżki) oliwy

1.2 łyżki wędzonej papryki

1/2 łyżeczki mielonego czosnku

1 łyżka 10 g syropu klonowego (ewentualnie innego słodziwa zawierającego cukier patrz UWAGI)

1/4 łyżeczki kuminu (kminu rzymskiego)

duża szczypta gałki

duża szczypta mielonego jałowca

1 łyżka sosu sojowego

1 łyżeczka musztardy

olej do smażenia

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

1. Zaczynamy od przygotowania sojowiny i yuby. Sojowinę gotujemy w bulionie/wodzie z sosem sojowym i odstawiamy do ostygnięcia. Yubę gotujemy około 10-15 minut i odstawiamy do ostygnięcia.

2. Do miseczki nalewamy oliwę, dodajemy musztardę, sos sojowy i przyprawy. Dokładnie mieszamy, najlepiej rózgą. Powinna wyjść konsystencja podobna jak przy vinaigrette (patrz UWAGI)

3. Wystudzone steki sojowe odcedzamy, lekko odciskamy i rwiemy wzdłuż na paski (patrz UWAGI), mieszamy dokładnie z marynatą i odstawiamy na kilka godzin

4. Yubę kroimy na małe kawałki.

5. Ananasa, pomidora, szczypiorek i jalapeno kroimy na małe kawałki. Siekamy kolendrę i mieszamy z porwanymi na małe kawałki listami mięty. Pomidora mieszamy ze szczypiorkiem i solimy

5. Wyrabiamy ciasto podsypując ewentualnie mąki, ciasto powinno mieć mnie więcej konsystencję ciasta na pierogi, lub trochę luźniejsze. Ciasto wyrabiamy ok. 10 minut, tak żeby po przekrojeniu widoczne były pęcherzyki powietrza

6. Rozgrzewamy suchą patelnię z grubym dnem.

Odrywamy kawałki ciasta i rozgniatamy na możliwie cienkie placuszki. Możemy też użyć wałka. Można też rozwałkować duży placek i użyć ringa do pierogów wycinając coś a la taco.

7. Na drugiej patelni rozgrzewamy olej i smażymy kawałki sojowimy i yubę.

8. pieczemy podpłomyki na suchej patelni z obu stron. Jeżeli ciasto jest dobrze wyrobione a placuszki odpowiednio cienkie, rozgrzane powietrze z pęcherzyków nadyma placki. Jeżeli placki zrobią się zbyt wypuczone to można je delikatnie nakłuć widelcem albo (lepiej) ucisnąć ręką.

8. Na upieczone podpłomyki kładziemy sojowinę z yubą, na to ananas z chili i kolendrę z mięta. I znowu-dobrze jest je lekko ucisnąć ręką, żeby nie mieć zbyt dużej górki z farszu

9. Skrapiamy sokiem z limonki ewentualnie cytryny

WARIANTY:

Użyłem w przepisie “Big Steaks” sojowych z niemieckiej firmy Vantastic Food, w Polsce je można kupić na pewno przez internet, pamiętam też podobne jakiejś czeskiej firmy były dostępne w Polsce. To są duże, prostokątne kotlety sojowe o specyficznej strukturze, która pozwala je rwać na paski. Jeżeli nie macie to możecie użyć zwykłych kotletów sojowych, pokrojonych po obgotowaniu na paski.

Yuba to produkt powstający przez produkcji tofu, suszone paski albo płaty, można kupić w sklepach “azjatyckich”. Można zrezygnować ale dobrze jest wtedy dać kawałki tempehu czy smażonego tofu, itp. chodzi o to żeby na podpłomyku było możliwie dużo rożnych smaków kolorów i tekstur.

Prócz podanego przeze mnie farszu można np, użyć guacamole, salsy, wielu różnych rzeczy. Ważne jest przy tym żeby podpłomyk z farszem nie zamienić się piramidę, bo będzie to po prostu trudne do zjedzenia

UWAGI:

Cukier dodany do marynaty karmelizuje się podczas smażenia sojowiny, dlatego ważne jest użycie słodziwa zawierającego cukier a nie np. stewii.

Musztarda zawiera lecytynę, która jest emulgatorem czyli substancją która umożliwia mieszanie się dwóch składników, które z natury nie mieszają się ze sobą w tym wypadku wody z sosu sojowego i oleju. Ten sam proces zachodzi przy robieniu vinaigrette czy majonezu

SERWIS:

Najlepiej podawać zaraz po przygotowaniu jeszcze ciepłe

Młóto browarniane to nierozpuszczalne drobiny słodu jęczmiennego, łuski ziarna , kiełki. Młóto jest dobrym źródłem białka (około 25 g w 100 g suchej masy) i ta zawartość białka umożliwia wykorzystanie młóta jako emulgatora.  

Majonez to emulsja czyli połączeniem dwóch normalnie nie mieszających się ze sobą cieczy-oleju i wody. Aby do takiego połączenia doszło niezbędny jest emulgator. Jak to działa, wie każdy kto robił wegański majonez i używał aquafaby czy mleka sojowego. Naukowcy z Uniwersytetu Technologicznego Nanyang (NTU) w Singapurze opracowali  z młóta, bogaty w białko i antyoksydanty emulgator, zastępujący żółtko jajka przy produkcji majonezu, kremów czy dressingów. Młóto poddali fermentacji grzybkiem Rhizopus oligosporus, używanym do produkcji tempehu.

Rhizopus oligosporus już wcześniej był badany przez uczonych z NTU, którzy dwa lata temu fermentacji tym grzybkiem poddali okrę czyli pozostałość po produkcji tofu.

Nie jest to njus bo naukowcy z Singapuru opracowali swój emulgator pod koniec ubiegłego roku ale sprawa ta pokazuje kilka ciekawych, aktualnych trendów w branży żywnościowej, od pola do stołu.

Pierwsza rzecz-Azja. Charakterystyczne, że tę innowację wprowadzają Azjaci. Azja przoduje w projektowaniu i produkcji nowej żywności roślinnej. Jest to w dużym stopniu uwarunkowane kulturowo. Z powodów religijnych od stuleci duża część mieszkańców Azji nie je mięsa, a w takich krajach jak np. Korea nie je nabiału (ze względu na powszechną nietolerancję laktozy). Tak jak w polskiej kuchni była postna tradycja iluzji kulinarnych czyli pieczone prosie uformowane z mięsa ryb tak w Azji tradycją jest Mock Duck czyli kaczka seitana czy podobne iluzje z tofu.

Wykorzystanie odpadów. To ważny trend nie tylko w branży spożywczej. I nie chodzi o pianę bitą przez wyznawców religii zero waste, robiących chrupki z obierek i panierkę z łupin cebuli (ja prdl…) a o podejście na poziomie produkcji przemysłowej. Podobne podejście ma poznański EpiFiryn (a kto o nich słyszał?) firma pracująca nad teksturowanym białkiem roślinnym z wytłoczyn rzepakowych.

Żywność roślinna. To jeden z najpotężniejszych obecnie trendów czy to w produkcji żywności czy w gastronomii, czy dietetyce. Obecnie zalecane diety nie są w pełni wegańskie czy wegetariańskie ale DASH, MIND czy dieta śródziemnomorska doskonale wpisują się we fleksitariański model żywienia, gdzie mięso je się okazyjnie, niejako odświętnie, czyli tak jak jeszcze sto czy nawet niespełna stop lat temu mięso jadała większość społeczeństwa.

Ciekawym jest tu też wykorzystanie surowca będącego wcześniej dodatkiem do pasz dla zwierząt hodowlanych.  Jest to rodzaj oszczędzającego enregię, wodę i sama żywność, skracania łańcucha nie tyle dostaw. co produkcji. Zwierzęta są bardzo nieefetywnym sposobem produkcji żywności. Już kilkadziesiąt lat ma (i pewne się nieco zdeaktualizowało) to wyliczenie, że aby wyżywić człowieka jedzącego mięso potrzeba 2 ha a wegetarianina tylko 0,5 ha.

Obecny kryzys żywnościowy, energetyczny i ekologiczny będzie te trendy jeszcze nasilał. Warto je uważnie obserwować i dostosowywać się do nich. Zarówno na poziomie wielkiego przemysłu spożywczego jak i małej knajpki. Sektor żywnościowy musi przejść fundamentalne zmiany. Te trendy są częścią tych niezbędnych zmian.